Het Amrita tsunami hulp- en wederopbouw project

Ongeveer drie jaar geleden, op 2e Kerstdag 2004, vond een van de grootste ramp van onze geschiedenis plaats: de tsunami in Azië. 230.000 Mensen kwamen hierbij om het leven, 2 miljoen mensen raakten dakloos, 370.000 huizen werden beschadigd of vernietigd, 8.000 kilometer kustlijn werd verwoest en 3.000 kilometer aan wegen werd weggevaagd. En dan hebben we het nog niet eens over de onmetelijke hoeveelheid emotionele schade die de ramp met zich meebracht. De tsunami raakte 12 landen en nam de levens van zo’n 9.000 toeristen.

Gelegen op het zuidelijke deel van India’s westkust, werd Amma’s ashram in Amritapuri direct getroffen door de ramp. Het gehele schiereiland, Alappad Panchayat (17,5 km) waarop de ashram is gelegen, kwam volledig onder water te staan. Honderden huizen en vissersboten werden beschadigd of vernietigd en 142 dorpelingen kwamen om het leven.

Amma was darshan aan het geven in de tempel van de ashram toen de golven het complex met meer dan een meter water overspoelden. Zonder aan haar eigen veiligheid te denken ging Amma meteen het water in om leiding te geven aan de evacuatie van niet alleen de ashram, maar van het hele schiereiland. Ze zorgde voor boten die mensen over de binnenrivier naar het vasteland brachten, trof voorzieningen voor duizenden mensen op de Amrita universiteit die deel uitmaakt van de ashram, zorgde voor eten voor de geëvacueerden en ze verliet het schiereiland pas toen ook de allerlaatste persoon veilig aan de andere kant van de rivier was. Amma zorgde er ook voor dat teams van doktoren rondes maakten langs evacuatie kampen in een twaalftal volledig toegeruste ambulances, zowel in Kerala als in Tamil Nadu, waar de gevolgen van de tsunami veel heviger waren. Daar gaf Amma opdracht aan haar monniken en toegewijden om dezelfde diensten te leveren als in Kerala: eten, medicijnen en onderdak. De dag dat de tsunami toesloeg was het startpunt van de grootste en meest omvangrijke hulpactie in de geschiedenis van de Mata Amritanandamayi Math (MAM). De volgende twee jaar, zette MAM zich met hart en ziel in om de getroffenen van de tsunami verlichting te bieden zowel in India als in Sri Lanka. De totale kosten zouden uitkomen op ongeveer 46 miljoen U.S. dollar.

Amma leek in deze periode aan niets anders te denken dan de slachtoffers van de ramp. Het was alsof ze zelfs niet eens wilde slapen of eten totdat hun levens weer hun normale loop had genomen. Naast het feit dat ze constant de noodhulp overzag, reisde Amma naar de getroffen gebieden in Tamil Nadu, Pondicherry, Kerala en Sri Lanka terwijl ze de tranen afveegde van honderdduizenden mensen, inclusief die van haarzelf.

Onder Amma’s leiding, bood MAM ondersteuning in bijna alle facetten van het leven van de slachtoffers. Er werd gezorgd voor noodhulp direkt na de ramp, zoals eten, tijdelijke huisvesting, medicijnen en kleding. Daarna volgde een hele reeks meer structurele hulp, inclusief de bouw van 6.200 huizen, onderwijsprogramma’s voor de jeugd, nieuwe vissersboten, motoren en netten voor de getroffen vissers en algemene psychologische hulp. Daarnaast waren er zwemlessen om kinderen van hun angst voor water af te helpen, werden er duizenden bomen aan de kust gepland als golfbrekers bij een eventuele toekomstige tsunami, werd er een evacuatie brug gebouwd, werden de dorpelingen geholpen met het opzetten van coöperaties van thuisbedrijfjes, werden de kosten voor huwelijken van door de tsunami getroffen koppels betaald en nog veel meer. Amma sponsorde zelfs operaties die eerdere sterilisatie ongedaan moesten maken bij een aantal arme vrouwen die al hun kinderen hadden verloren bij de ramp, zodat ze weer zwanger konden worden en opnieuw de vreugde van het moederschap konden ervaren. Uiteindelijk baarden vier vrouwen kinderen waarvan twee tweelingen.

De noodhulp bij de ramp door MAM werd wereldwijd geprezen voor haar rijkwijdte en diepte. Nadat voormalig vice- Secretaris Generaal van de VN, Olara Otunnu, met eigen ogen de noodhulp bij de ramp had gezien, prees hij de lage overhead kosten en de mogelijkheid van MAM om de diensten kwalitatief en tijdig te leveren aan hen die het nodig hadden. Hij zei:” Ik denk dat de internationale NGO’s en VN agentschappen iets te leren hebben van het werk dat Amma verricht heeft”.

Vele mensen die het succes zagen van de noodhulp en wederopbouw, waaronder ambtenaren, leiders van andere NGO’s en studenten, zijn naar Amma toegekomen en hebben haar gevraagd hen meer te leren over rampenbestrijding. Een aantal Indiase regeringsfunctionarissen vertelde dat ze wel eerder rampenplannen zoals die van Amma gezien hadden, maar dat dit de eerste keer was dat die ook succesvol uitgevoerd waren. Oommen Chandy, de minister-president van Kerala op dat moment zei:”de hulp die Amma en MAM hebben geboden is een voorbeeld voor anderen om na te volgen”.

Misschien wel het meest bijzondere aan de hulpoperatie was dat deze grotendeels werd uitgevoerd door vrijwilligers. Door haar eigen voorbeeld inspireerde Amma duizenden om hun tijd en middelen aan te wenden om de getroffenen van de ramp te helpen. Toen journalisten vroegen wat het geheim was achter het succes van het tsunami hulpproject van MAM antwoordde ze: ”Mededogen. Mededogen ervaren door het hart en uitgedrukt door handen."