Een indruk van Amma's bezoek aan Nederland (2007)

Saskia Martens, journaliste van het tijdschrift Body+Mind

De Maaspoort in Den Bosch is helemaal versierd en heeft drie dagen lang de functie van een Indiase tempel. Voor de ingang doet iedereen netjes zijn schoenen uit. Er staan er duizenden netjes op een rij.

Bij het binnenkomen van de ‘tempel’ word je overmand door een rustige, zeer gemoedelijke sfeer. Niets moet, alles mag en iedereen heeft geduld. Er lijkt geen tijd te bestaan en dat is een bijzondere gewaarwording. De zaal is gevuld met mensen. Gezinnen, ouderen, jongeren, allerlei types door elkaar heen. Voor het podium zit iedereen op de grond. Ik heb de eer helemaal vooraan te mogen zitten. Iedereen gaat netjes opzij, maakt zonder problemen plaats. Dan is het wachten op Amma. Geen idee wat ik me bij haar voor moet stellen.

Maar al snel breekt het ‘moment suprème’ aan. Onder het citeren van mantra’s komt ze binnen. Haar voeten worden ritueel gewassen voordat ze plaats neemt op een klein podium. Dan wenkt ze alle kinderen in haar buurt. Die mogen bij haar komen zitten. De volgende tien minuten is ze verzonken in meditatie. Ik observeer haar en zie een kleine Indiase vrouw in een wit gewaad. Ze oogt jong, heeft lange zwarte haren en een lief gezicht. Na de meditatie betreedt ze haar speciale stoel. Dan komt iedereen plotseling in beweging. Er vormen zich rijen mensen voor de stoel.

Ik mag Amma interviewen en wordt daarom pal naast haar op de grond gemanoeuvreerd. De Darshan, het knuffelen is inmiddels begonnen. Mensen reageren vaak emotioneel, dat is een mooie gewaarwording van zo dichtbij. Nog even en ik mag enkele vragen stellen. Dat gaat via een tolk. Het geheel biedt een mooi schouwspel. Mijn vragen worden gesteld. Amma knuffelt, maar geeft tegelijkertijd antwoord. De tolk vertaalt het antwoord in het Engels. Maar Amma bemoeit zich voortdurend met de vertaling. Het is duidelijk dat zij niet op haar mondje gevallen is en zelf het laatste woord wil hebben. Ze schenkt mij regelmatig een vriendelijke glimlach.

Dan mag ik tot slot ook een knuffel in ontvangst nemen. Ik vind het raar om een vreemd iemand te knuffelen, maar dat gevoel verdwijnt zodra ik voor haar sta. Ze geeft me een omhelzing en het voelt inderdaad als een liefdevolle knuffel die je van een moeder krijgt. Helemaal niet raar, het voelt heel natuurlijk. Het geeft me een bijzonder gevoel. Terwijl Amma nog urenlang doorgaat met omhelzen verlaat ik de tempel. Wat een bijzondere vrouw. Iemand die zoveel liefde kan geven, zich inzet voor zoveel goede doelen en daar zelf niets voor terug hoeft te hebben… kon iedereen maar zo zijn, dan zag de wereld er heel anders uit.

Voor het hele artikel over Amma in Body & Mind in pdf formaat klik hier.